Een vogel(tje) voor de kat

De jonkies piepen erop los en de oudjes vliegen geregeld af en aan met kleine porties voer in hun bekje.Staartmezen voeren geen hele wormpjes,zoals de koolmezen,maar heel klein grut dat je nauwelijks uit hun bekje ziet steken.Het zijn dan ook maar heel kleine vogeltjes.Maar vanmorgen stond ik op en wandelde lags de clematis waar in de bloeiende struik het vogelgezinnetje woonde.Ik zag meteen dat er wat scheelde:op de grond lagen een hele boel pluimen.Grote zachte veren.Wat hogerop in de clematis hing het ook vol veren.onmisbaar de pluimen waarmee Serafine haar woonkamertje had bekleed.En ja,mijn vermoeden kwam uit.Ik taste naar het nest:helemaal opengescheurd en leeg.Het kroost was opgegeten.Een drama waar de mens mee verantwoordelijk voor is.De kater van de buren komt hier immers meermaals per dag langs.Het kan niet anders dan dat hij de jongen hoorde piepen.Zoiets is voor een roofdier een onweerstaanbaar signaal:daar hoor ik een lekker hapje!
"Dat is toch de natuur",zeggen veel mensen dan.Jazeker,de reactie van de poes is natuurlijk.Maar waar het helemaal fout zit,is dat er veel te veel poezen zijn voor zo weinig natuur.De verhouding is helemaal zoek!Er zijn zowat een miljoen katten te veel in ons land.Normaal zorgt de natuur zelf voor een evenwicht tussen prooi en roofdier.Maar hier heeft de mens te veel roofdieren gekweekt,die hij vervolgens loslaat in de natuur.En dan loopt het helemaal fout.Op dit vlak, van het houden van poezen heeft men nog niets bijgeleerd.